Jim Jacobs, “Seneka Ayı Ovçusu” kimi tanınan, həyatında yüzlərlə maral və ayı ovlamış bir Seneka hindusu idi. O, 1795-ci illərdə Pensilvaniya ştatının Uorren qraflığında, Korn-planter ərazisində doğulub. Onun ovçuluq macəraları məşhurlaşmış və ayılara qarşı mübarizədən yaranan yaraları ilə yerli xalq qəhrəmanı kimi tanınmışdı. Jacobsun ov əraziləri Nyu-Yorkun cənub-qərbində Əlleqheni çayından Pensilvaniyanın Susquehanna çayının Qərb qoluna qədər yüzlərlə kilometrə yayılır və o, bu əraziləri tamamilə ayaqla gəzirdi. Həm uzun, həm güclü olan Jacobs əksərən səksən yaşlarında belə "şam kimi dimdik və ceyran qədər qüvvətli və çevik" təsvir edilirdi.

Jacobs ayıları öldürməklə şöhrət qazanmışdı, lakin maral ovlamaq onun üçün dadlı qida mənbəyi idi. Əlleqheni dağlarında marallar həm Senekalar, həm də yeni məskunlaşan köçkünlər üçün bolluca mövcud idi. Bir il, yeni dəmiryolu xəttinin tikintisinə başlayarkən, Jacobs işçilərə maral biftekləri verərək onları yay boyu ərzaqla təmin etmişdi. Pensilvaniya və Şərqin böyük hissəsində min illər boyu maral adi və zəngin ov heyvanı olmuşdu.

Lakin 1860-cı illərdə maral sayı azalmışdı. Pensilvaniyalılar bir neçə onilliklər idi onlara rast gəlmədiklərinə görə onların məhv olub-olmamasını müzakirə edirdilər. Həyat və ölümün müxtəlifliyinin, ağacların və vəhşi təbiətin son nəfəsini verdiyi 1867-ci ildə, sentyabrda, Sinnemahoninq vadisinin vəhşi təbiətində tələlər quran ovçu heyvanın unudulmaz səslərini eşitdi.

Əvvəllər payız ayı maralların tüfəng səsləri ilə bir neçə inək maral ov məqsədilə bir araya gəlirdi. Maralın səsi mis səsi ilə başlanır, az qala nəğmə kimi yüksək səslə başlayıb aşağı, qəzəbli ulayışla bitirdi və səs ətraf ərazilərə yayılırdı. Yazıçı Devid Peterson qeyd etmişdi ki, maralın bu cür səsi onu eşitməyənlərə “cəhənnəmdən gələn əzab çəkən və ağlayan ruh kimi” təsir edir. Bu musiqi indiki vaxtda daha çox Rokki dağlarla əlaqələndirilir, lakin 19-cu əsrin sonları və 20-ci əsrin əvvəllərində ABŞ-ın şərq vadilərinə və təpələrinə də xas idi.

Bu səs xəbərini alan yerli ovçular tezliklə ov həyəcanına düşərək son şans üçün axtarışa başladılar. Bəlkə də bəziləri sadəcə ovun özündən həzz alırdılar, bəziləri isə ət və dəridən məhrum olmuşdu. Lakin onların heç biri müvəffəq ola bilmədi, maral onlardan bir az daha uzun müddət uzaqlaşdı.

Ancaq Jim Jacobs onun izində idi və o, böyük oyunların öldürəni idi.

O tək maral davamlı hərəkətdə qalmağa vərdiş etmişdi. Maral, maral və bizon minlərlə il boyunca Şimali Amerikanın mineral mənbələrindən asılı olaraq köç edirdilər. "Duzlu daşlar" kimi tanınan bu təbii minerallar sümüklərin və əzələlərin inkişafı üçün lazım olan natrium, kalsium, sink, dəmir kimi elementləri təmin edirdi. Şərq ABŞ-ında indiyədək "French Lick" (İndiana), "Big Bone Lick" (Kentucky) və "Buffalo Lick" (Vyet Virginia) kimi yerlər bu adlarla tanınır. Bu mineral mənbələri uzun illər boyu müxtəlif heyvan sürülərini cəlb etmiş, onların keçdiyi yollar isə yerli hindular tərəfindən istifadə edilərək zamanla müasir yol şəbəkəsinə çevrilmişdir.

Qeyd: Orijinal mətndə bu hissə dəqiqləşdirmə tələb edir.