Soham Patel ABŞ-ın Vaşinqton şəhərində yerləşən Amerika Poeziya Muzeyində "The Daughter Industry" adlı yeni poeziya toplusunu təqdim etmək üçün dəvət alıb. O, ənənəvi poeziya oxumasından fərqli olaraq yerlə uyğunlaşdırılmış səhnə əsəri yaratmağı arzulayırdı. Kitab üç pərdə və yeddi obrazdan ibarət olub. Hər xarakter göyqurşağının bir rənginə və ruhani bir ada malikdir. Onlar tamaşaçıların iştirakı ilə tamamlanır.

Patelin təqdimatı tədbir salonunun quruluşundan və gələnlərin növündən asılı olub. Xaricdə yağış yağmaq üzrə idi, insanlar muzeyə gəlib-getdilər, bəziləri pulsuz şərab və Şimali Amerika empanadaları üçün gəlirdi. Ancaq poeziyaya həvəslə yanaşan və səbirli tamaşaçılar tədbiri izləyirdi.

Müəllif özü ailəsindən hədiyyə olaraq aldığı yeddi rəngli sarunqlarla səhnəyə çıxdı. Bu sarunqlar cinsiyyət zorakılığına məruz qalaraq həyatını itirənlər üçün simvolik varlıqlardır və hər sağ qalanın ümid dolu gücünü ifadə edir.

Ruh kimi iştirak edən Sidhangana korus funksiyasını yerinə yetirir və göyqurşağının simvoludur. Digər obrazlar isə belədir: Sai – mavi, Şaşa – narıncı, Suvali – yaşıl, Sasmita – sarı, Sajani – bənövşəyi, Sarah isə açıq bənövşəyi sarunqla təmsil olunur. Şital qırmızı rəngi ifadə edir.

Patel səhnədə ənənəvi şəkildə kitabdakı nəsr-poeziyaları oxuyaraq təqdimata başladı. Tamaşaçılar şeirə gülüş, əl çalma və məmnunluq ifadələri ilə cavab verdilər. O, tamaşaçılara bir şeir daha oxuyacağını, daha sonra fərqli bir fəaliyyətə keçəcəklərini bildirdi.

Növbəti mərhələdə isə ruhların rollarını seçdilər. Cerkom tərəddüd etmədən Sai rolunu götürdü. Zoey əlini qaldırıb bənövşəyi sarunq tutaraq Sajani rollu oldu və həvəsli şəkildə "Bu mənəm!" dedi. Suvali rolunu isə salonun təklifi ilə Ethan qəbul etdi. Sajani ilə Suvali arasında oturan Reshma Sasmita obrazını oynadı. Şaşa və Şital üçün isə Maunica öz və iki uşağının adına çıxış edib, işi birlikdə görəcəklərini söylədi.

Sarah obrazı üçün ikinci sıradakı, önündə yeddi boş stul olan yerdə oturan şəxs diqqət çəkdi. O, bürc olaraq balıq olmadığını, lakin boyu uzun olduğu üçün rolu götürə biləcəyini dedi.

Ruhlar üç şeiri birgə oxudular. Hər kəs yerində qalaraq sarunqları müxtəlif şəkildə tutdu: hər iki çiyin üzərində, bir çiynə qoyaraq, boynunda, yumruq içində sıxaraq və ya dizlərdə səliqəli düzərək. Uşaqlar yumşaq və özünəinamlı səslərlə, bilmədikləri dil quruluşunu belə izləyərək "hamiləlikdə" və "yüzillik prosedurlar zamanı" ifadələrini dəqiq ifa etdilər. Bəzən şeirin bəzəkli mənası olmayan hissələrində gülməli anlar yaşandı. Bu zaman məkan öz həyatını aldı.

"Poets Theater" bəzən improvizasiya edilmiş, kollektivi həyat-sənəti tərzində, bəzən isə teatr formasına poeziyanın qarışdırılması kimi təsvir olunur. Bu teatr növündə iştirakçılıq, ortaq diqqət və tamaşaçıların özlərini tanıması əsas yer tutur. İfaçı ilə tamaşaçı arasında qarşılıqlı əlaqə korus əsasında – kollektiv səs və tamaşaçının özünü dərk etməsi vasitəsilə – əsərin real vaxtda formalaşmasına təsir edir.

1967-ci ildə Amiri Baraka "SLAVE SHIP: A Historical Pageant" pyesində kapitan, dənizçi, Afrika qul və plantasiyanın sahibi kimi səs-küyləri bir araya gətirir. Pyesdə ağır zəncirlər, almanqolların ritmik səsi, banjo musiqisi və gəminin hərəkəti ilə bağlı güclü qoxu və səslər yer alır.