Coş Vayl yazıçılıqda qorxduqlarını ifadə etməyin zərurətindən danışıb.

"Qorxunu izləyin. Götürəcəyi yerə baxın," – deyə o, fikirlərini açıqlayıb.

Bu təcrübə ilk dəfə Lit Hub-un Craft of Writing bülletenində yayımlanıb.

Coş Vayl qorxularını belə təsvir edib: "Əvvəlcə canavarlar. Əsasən dərin okean tipləri – dərin, görünməyən, üzərkən altında ola biləcəklər. (Suda, həmçinin çox bulanıq göllərdə də.) Mənim yaddaşımda ən erkən qorxduğum canavar Wendigo olub — Algonkin mifologiyasından olan, torpaqda yaşayan kannibal bir məxluq. Mən bunu səkkiz yaşımda 'X-Men' komiksində gördüm. Hələ də onun qışqırığını eşidə bilirəm — ‘Wen-di-go!’ — oğlan qardaşımın səs dəyişikliyi dövründə, yatağımın altından gizləndiyi yerdən məni qışqırmağa qoyduğu səs."

Böyüdükcə qorxuları ürəyinə daha da yaxınlaşdı: tək yaşamaq, başqası ilə paylaşmağa layiq olmamaq qorxusu; qardaşı ilə aralarındakı əlaqəni itirmək; atalıq rolunda uğursuzluq qorxusu; hələ də yazdığı personajlar və ailəsi qarşısında tam var ola bilməmək qorxusu. Digər qorxusu isə ilanlardır.

"Qorxduqlarınızı yazın" – deyə yazıçı ən önəmli yazıçılıq dərsini vurğulayıb. İlk dəfə bunu teatr rejissoru Vinsent Kardinaldan eşidəndə tam anlamadığını söyləyib. 20 yaşında ilk tamaşası festivalda təqdim olunanda, kino məktəbində çəkdiyi filmlər təriflənəndə və həyat yoldaşını tanıyanda çox özündənrazı olub. Daha sonra həyat ona maneələri aradan qaldırmağı öyrədib. 23 yaşında üç uğursuz roman yazıb, 24 yaşında kino sənətindən imtina edib, 25 yaşında isə boşanıb. Bir il sonra uzaq bir təpə evində tək yaşayarkən həyatındakı iki insanın bir nəfərə çevrilməsi onun ən böyük qorxusuna çevrilib: gündəlik həyatının başqa biri üçün heç bir mənası olmayacağı qorxusu.

O həyat hekayəsində birdən-birə iki deyil, bir nəfər olma qorxusunu yazıb. Bu, onun ilk novellasında yer alıb. Sonra bu novellalar toplusu ilk kitabı kimi çap olunub.

Yazıçı demək olar ki, bütün yazanların hiss etdiyi kimi, hekayənin nə qədər yaxşı qurulmasından asılı olmayaraq, onu vacib edən faktorun daxildən gələn şey olduğunu vurğulayıb. Uzaq evdə tək halda yazdığı novella isə qorxularına şüurlu şəkildə yönəlmək imkanını verib.

Coş Vayl oxuculara belə tövsiyə verir: "Əgər hekayəni, səhnəni, ya obrazı hiss etdiyiniz an dayanıb, geri çəkilib, sizi ən çox qorxudan nədirsə, onu düşünün. Yazdıqlarınızı ora yönəldin. Fikirlər arasında qalsanız, ən çox qorxduğunuzu seçin. Əgər ilişib qalsanız, o qorxu sizi azad etsin."

Yazıçı üçün vacib olan növbəti mərhələ qorxunu daha da gücləndirməkdir. "Bu qorxunu daha dəhşətli edən kim ola bilər? Orada obrazınız gizlənir. Harada dağıntının ən çox təsiri olacaq? Səhnədə. Bu bədbəxt ruh həmin hadisənin qarşısını almaq, ona qarşı mübarizə aparmaq, sağ qalmaq üçün nə edə bilər? İşdə, budur hekayə," – deyə o bildirir.

Yazıçılıq sənətinin ən böyük hədiyyələrindən biri odur ki, masa arxasında oturub təsəvvür etdiyimiz qəhrəmanlara heç vaxt üzləşməyə hazır olmadığımız sarsıntıları yaşada bilərik. Daha önəmli isə qorxularımızı şəxsiyyətimizdən çıxarıb, təsirli hekayələrə çevirməkdir.

İlk novellasını yazarkən o, həyatın birdən-birə bir nəfərə qısılması qorxusunu təsvir edib. Əsərdə, atasının yanında, təcrid olunmuş mal-qara fermasında yaşayan bir kişinin atası intihar etdikdən sonra tək qalması təsvir olunur. Onun həyatı başqa insanı yox, sadəcə bir öküzü xilas etməyə yönəlir. Konflikt isə onun öz həyatını bu mübarizədə itirmək təhlükəsidir.

Sonrakı kitabında isə iki qardaşın həyatından bəhs edir.