Şasta Qrant deyir: “Sevgi məktubu demək olar ki, həmişə əldə etmək istədiyin, amma ala bilmədiyin bir kimsəyə və ya nəyəsə yazılır, bu da fərqli deyil.”

Mənim doğma şəhərim Newport, Yeni Hempshir, təqribən 6 min nəfərlik kiçik şəhərdir. Yeniyetməlik dövründə həftəsonları gecələri dostlarımla şəhərdə maşınla gəzərdik. Pəncərələri açar, musiqinin səsini yüksəldərdik. Şəhərin əsas küçələri boyunca, bələdiyyə və polis məntəqəsi ayıraçlarından, böyük və kiçik meydanlarda dairə vurardıq, bir şey tapmağa çalışardıq. Əgər şansımız gətirsəydi, içki almaq üçün kifayət qədər yaşda olan birini tapardıq. 90-cı illər idi, cib telefonu, sosial media yox idi, insanları harada tapmaq yalnız həmin dövrü yenidən gəzməklə mümkün idi. Gecənin hərəkəti ya hər hansı bir yerə, ya da heç yerə ola bilərdi, bunun özü məqsəd idi.

Debüt romanımı doğma şəhərimdə qurmuşam. Onu Newporta sevgi məktubu hesab edirəm, baxmayaraq ki, şəhər ideal təsvir olunmayıb. Məqsədim şəhəri canlı və mürəkkəb göstərmək idi. İnsanlar şəhərini sevə də bilər, eyni zamanda ondan ayrılmaq istəyər də. Newportun devizi “Günəş işığı şəhəri”dir. Amma hər kəs üçün belə deyildi. Mən qaçmağa can atırdım. Uşaqlıqda anonim ola biləcəyim uzaq və böyük bir yerə köçmək arzum vardı. İndi isə ora qayıtmağa, hər kəsi tanıyan sıx bağlı cəmiyyətin bir hissəsi olmağa hər şeyi edərdim.

Liseydə oxuyanda, cümə axşamları şəhərdən keçərkən anama qadın həbsxanasında, Qoffstaunda cəza çəkirdi. Kolleci bitirdikdən sonra Nyuport yalnız anama baş çəkmək üçün gəlirdim. O, şəhərdən uzaqda, kişilər üçün nəzərdə tutulmuş Konkord həbsxanasında vəfat etdi, çünki qadın həbsxanasında onun xəstəxanasını təmin edən şöbə yox idi. Son dəfə onu görəndə bədəni uşaq ayaqlarını xatırladırdı: nazik, incə tüklərlə örtülmüş, artıq ağır bədənini daşıya bilməyən kimi görünürdü. Dəri rəngsiz, kül kimi idi. Hərəkət etdikcə ağrıyla qıvrılırdı. Bəzən boğulan qışqırıq kimi səs çıxarırdı. Son mərhələ qaraciyər xəstəliyindən əziyyət çəkirdi. Tibb bacıları morfin dozasını artırmaqdan imtina etmişdi, amma dondurulmuş meyvə buzları vardı, mən onları ona bir-bir gətirirdim: qırmızı, bənövşəyi, portağal və mavi.

Sevgi məktubu əksər vaxtlarda əldə edə bilmədiyimiz bir kimsəyə və ya nəyəsə yazılır, mənim məktubum da fərqli deyil. Anamı geri qaytara bilmərəm, gəncliyimi yenidən yaşaya bilmərəm, məni formalaşdıran şəhərə qayıda bilmərəm. Amma roman yazanda bunu edə bildim. Yeniyetmə qız haqqında yazmağa başlayanda təkcə bir məkan ola bilərdi. Məggi adlı qızın şəhəri – anası izah vermədən ayrılmış, on altı yaşında, şəhərdən maşınla gecəni gözləyən bir qız. Məggi yay günlərini Suynapi gölündə keçirir, şəhər və meşələrdə gəzirdi. Həm görünmək istəyir, həm də görünməmək – cankurtaran, daha böyük qızlar və lisey oğlanlarından qorxur. Onun üçün şəhər təyinat yeri deyil. Ora köçən yox, ora gedən çoxdur. Anası da onlardan biridir. Bu, onun şəhərə baxışını, eləcə də mənim anamsızlığımın dünyaya baxışımı necə təsir etdiyini göstərir. Newport anamın yaşamaq istəmədiyi şəhər idi, Boston və Nyu-Yorkdan uşaqlığımda mənə baş çəkməyə gələndə bunu açıq söyləyirdi.

Romanımdakı Newport real təsvirlərə əsaslanır: şəhərdəki silah fabriki və digər yerlər.